Współpracowała z Komisją Historii Sztuki PAU, była członkiem zwyczajnym Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk (w ramach PTPN należała do Komisji Filologicznej i Komisji Historii Sztuki), kustoszem honorowym działu antycznego Muzeum Narodowego w Poznaniu, opiekunem Koła Archeologów Studentów Uniwersytetu Poznańskiego. Została pochowana na cmentarzu Górczyńskim w Poznaniu.
Zainteresowania naukowe Mieczysławy Ruxerówny obejmowały rzeźbę i malarstwo starożytne, a przede wszystkim starożytne rzemiosło artystyczne. Badała m.in. dzieje biżuterii i terakoty. Odbyła w okresie międzywojennym szereg podróży naukowych – do ZSRR (nad Morze Czarne), Grecji, na Cypr i Kretę, do Włoch, Syrii, Palestyny, Egiptu, Turcji. Ogłosiła m.in. Naczynia mykeńskie i cypryjskie w gabinecie archeologicznym UJ ("Przegląd Archeologiczny", 1922), O późnohellenistycznych i wczesnośredniowiecznych kolczykach półksiężycznych w świetle zabytków krakowskich ("Przegląd Archeologiczny", 1926), Do wpływów wschodnich w złotnictwie hellenistyczno-rzymskim ("Sprawozdania Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, 1936), Motywy architektoniczne w złotnictwie greckim ("Sprawozdania Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk", 1936), U źródeł sztuki greckiej i rzymskiej (1934), Z ateńskich wspomnień uniwersyteckich Aulusa Geliusa (1934), Sen archeologa w pracowni Fidiasza