Tym samym w latach 1918-1939 znalazła się w granicach II Rzeczypospolitej. Choć miejscowość leżała w zaborze rosyjskim to bliskość zaboru pruskiego przełożyła się na wysoką kulturę rolną.
Miejscowość istniała już w 1250 r. w parafii Szymanowice (dawny kościół pod wezwaniem św. Anny), kiedy to na zjeździe w Szymanowicach książę Przemysław I potwierdził kościołowi gnieźnieńskiemu nadanie Ostrowitego Prymasowskiego. Na początku XVI w. pleban w Szymanowicach pobierał stąd dziesięcinę i po korcu żyta i tyleż owsa z każdego półłanka.
W 1579 r. wieś była własnością Małgorzaty Tomickiej, a w 1618 r. Stanisława Tomickiego.
W spisie z 1827 r. wymienione są 3 wsie: Tomice (19 domów i 320 mieszkańców), Tomice Nowe (26 i 213), Tomice Stare (17 i 138). Była więc to wieś duża, mająca w sumie 62 domy i 671 mieszkańców. Dzisiaj część terenów wsi znalazło się po stronie gminy Pyzdry. (Ciemierów - w tym dworek Tomickich, Ciemierów Kolonia to dawniej Tomice Nowe i Tomickie Olendry). W ciągu XIX stulecia nastąpił jednak znaczący regres w jej rozwoju jak i w rozwoju okolicznych miejscowości. Na mocy decyzji kongresu wiedeńskiego miejscowość znalazła się w 1815 r. w granicach Imperium Rosyjskiego, gdzie pozostawała aż do I wojny światowej, była wtedy miejscowością przygraniczną. Około 1890 r.