zarzucono jej, że była agentką Polskiej Organizacji Wojskowej. Przebywała w więzieniu, a następnie w obozie, do jesieni 1945. Szczepan Rybacki został rozstrzelany w sierpniu 1937.
W końcu 1945 powróciła do Polski. Pracowała jako referent w Wydziale Rolnym Komitetu Centralnego Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w latach 1950-1953 w Wydziale Historii KC PZPR. Zajmowała się problematyką rolną, współpracowała z pismem „Gromada-Rolnik Polski”; na tematy wiejskie publikowała już w latach 20. w Polsce, a potem w ZSRR. Utworzyła Fundację im. Szczepana Rybackiego, która wspierała „piszących prawdę o sytuacji na wsi”. Została odznaczona m.in. Orderem Sztandaru Pracy I klasy i II klasy (5 marca 1954). Zmarła w wieku 98 lat, została pochowana na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B3-1-5)Wyszukiwarka cmentarna - warszawskie cmentarze.
Źródła: Lucjan Kieszczyński, Rozalia Rybacka, w: Polski Słownik Biograficzny, tom XXXIII, 1991.
Przypisy
Kategoria:Członkowie Komitetu Centralnego PZPR Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru