W sumie Trzcinica płaciła wówczas biskupstwu 15 grzywien i 12 groszy, trzy małdraty „owsa czynszowego”, 24 koguty, 3 kopy jaj oraz owies w ramach opłaty zwanej wiecne.
Wieś duchowna Trzcienica, własność biskupstwa poznańskiego, pod koniec XVI wieku leżała w powiecie kościańskim województwa poznańskiego w Rzeczypospolitej Obojga NarodówAtlas historyczny Polski. Wielkopolska w drugiej połowie XVI wieku. Część II. Komentarz. Indeksy, Warszawa 2017, s. 245..
Wskutek II rozbioru Polski w 1793 wieś przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. Trzcinica, podobnie jak biskupi klucz wielichowski została znacjonalizowana oraz sprzedana przez rząd pruski. Właścicielem był hrabia Henryk Dzieduszycki. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Trzcinica należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Kosten rejencji poznańskiej. Trzcinica należała do okręgu wielichowskiego tego powiatu i stanowiła część prywatnego majątku Wielichów (dziś Wielichowo), którego właścicielem był wówczas Mikołaj Mielżyński. Według spisu urzędowego z 1837 roku Trzcinica liczyła 269 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 40 dymów (domostw).