Marii Magdaleny oraz przekazał dziesięcinę z Komorznik. W 1204 Henryk Brodaty zwolnił od podworowego wszystkie wsie tegoż klasztoru, w tym m.in. miejscowość odnotowaną jako "Trztenica". W 1245 "Trscenez" wymieniony został jako własność biskupstwa wrocławskiego.
W 1294 książę wielkopolski Przemysł II nadał arcybiskupowi skonfiskowane dobra Mikołaja i Michała w niezidentyfikowanej miejscowość „Trzenicza”, która identyfikowana jest niekiedy z wsią. W 1305 mieszkańcy Trzcinicy płacili dziesięcinę biskupowi wrocławskiemu. W 1360 rzekomo własność biskupstwa wrocławskiego. W 1373 dokument odnotowuje Stogniewa z Trzcinicy. W 1441 Anna, żona tegoż Stogniewa, występowała w sprawie sądowej dotyczącej podziału Buczka w woj. sieradzkiem. W 1452 Henryk z Poździenic w woj. sieradzkiem zapisał 400 florenów żonie Annie m.in. na połowie Trzcinicy oraz na Wodzicznej. W 1511 wieś liczyła trzy łany, a około 1580 w miejscowości znajdowała się karczma, dwa młyny dziedziczne oraz jeden młyn doroczny. W 1552 miejscowość była wsią szlachecką, własnością Jana Trzcińskiego. Trzcińscy posiadali ją bez przerwy aż do 1812, kiedy to Ignacy Trzciński zamieniał się z baronem Knobelsdorfem na Biskupice w Górnym Śląsku. Odtąd miejscowość miała różnych właścicieli i zaczęła się rozdrabniać na mniejsze majętności. W 1635 kościół św.