UNECE określa transport kolejowo-drogowy (ang. road-rail transport) jako transport kombinowany realizowany koleją i transportem drogowym. Odcinek kolejowy stanowi w takim systemie zasadniczą część przewozu, natomiast transport drogowy służy przede wszystkim do dowozu jednostki transportowej do terminalu oraz jej odbioru z terminalu docelowego. W zależności od rozwiązania technicznego koleją mogą być przewożone m.in. kontenery, nadwozia wymienne, naczepy albo kompletne pojazdy drogowe.
Transport z wykorzystaniem żeglugi śródlądowej mały|Barka z kontenerami na Sekwanie – przykład wykorzystania żeglugi śródlądowej w przewozach intermodalnych
W transporcie kombinowanym zasadnicza część przewozu może być wykonywana żeglugą śródlądową, przy zachowaniu drogowych odcinków dowozowych lub odwozowych możliwie krótkich. Międzynarodowe ramy rozwoju takiego transportu tworzy również Protokół o transporcie kombinowanym na śródlądowych drogach wodnych do umowy AGTC, sporządzony w Genewie 17 stycznia 1997 r. i obowiązujący od 29 października 2009 r.. Protokół określa ramy dla wykorzystania europejskich śródlądowych dróg wodnych w przewozach intermodalnych i kombinowanych, w tym przewozach kontenerowych i Ro-Ro.