Około 1850 roku rodzina Fishbachów, w jej wschodniej części wybudowała murowany dworek, który razem z zabudowaniami gospodarczymi tworzył folwark. W 1881 r. miejscowość przejął bank – Pommersche Hypoteken-Actionen Bank w Koszalinie, a w latach 1903–1908 znajdowała się ona pod nadzorem Komisji Kolonizacyjnej. W tym czasie (dane na 1893 rok) wieś zamieszkiwało 91 osób z czego 85 było wyznania katolickiego, a 6 ewangelickiego, a w jej skład wchodził również folwark Kamieniec. 18 marca 1908 roku dokonano połączenia wsi z obszarem dworskim Polska Wieś (Gutsbezirke Paulsdorf) co doprowadziło do jej znacznego powiększenia oraz zmiany nazwy na Neu Paulsdorf. Około 1890 roku w północno-zachodniej części Wilkowyi wybudowano drugi dwór, na początku XX. wieku utworzono cmentarz ewangelicki, a w 1910 roku powstała szkoła. W latach 1910–1914 powstała przebiegająca przez miejscowość linia kolejowa nr 377. Dziesięć lat później wybudowana została gorzelnia. 9 września 1939 roku podczas cywilnej obrony Kłecka mieszkańcy wsi zostali wykorzystani w roli 'żywych tarczy' przez żołnierzy niemieckiego 12 pułku w czasie jego natarcia na pozycje polskich obrońców w Kłecku. Kolejne prześladowania spotkały ich w 1940 roku, podczas prowadzonych od września do listopada masowych wysiedleń ludności polskiej.