Niezadowolenie ze stanu państwa stało się coraz powszechniejsze z uwagi na pogarszającą się sytuację życiową obywateli i kryzys gospodarczy, a władze, które zdecydowały się na politykę „przebudowy” i „jawności”, nie były już w stanie odwoływać się do środków przymusu i przemocy, co zadecydowało o tym, że w prowadzona odgórnie reforma zaczęła się przekształcać w samoistne zjawisko.
Wbrew intencjom władz polityka glasnosti i ujawnienie prawdy o przeszłości kraju, które w dużej mierze przyczyniły się do ostatecznego demontażu państwa radzieckiego, nie przyniosły mobilizacji społeczeństwa i powszechnego poparcia ludności dla osoby sekretarza generalnego i jego idei pieriestrojki. Rzeczywistym skutkiem glasnosti stała się natomiast delegitymizacja władzy komunistycznej, a w konsekwencji żądanie radykalnego i jednoznacznego zerwania z całą tradycją komunizmu. Głasnost miała być kampanią propagandową, w ramach której znajdowała się m.in. krytyka stalinowskiego modelu socjalistycznego państwa. Pierwotnie proklamowanymi celami glasnosti były „poprawa niedociągnięć” i „ulepszenie socjalizmu”. Wkrótce jednak krytyka reżimu wykroczyła poza te ramy i zaczęła bezpośrednio łączyć się z poglądami artykułowanymi przez dysydentów liberalno-zachodniego kierunku.
Zobacz też Pieriestrojka Uskorienie
Przypisy
Bibliografia D. Robertson, Słownik polityki, Warszawa 2009, s. 128–129.
Kategoria:Polityka ZSRR