Bitwa pod Soissons – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 486 w trakcie walk Franków z armią byłego Cesarstwa Zachodniego. Zwycięstwo w bitwie było decydującym krokiem Chlodwiga I w budowie wielkiego Królestwa Franków.
Po upadku Zachodniego Cesarstwa Rzymskiego w roku 476, jedynym władcą który utrzymał władzę w tym rejonie Europy był Syagriusz, syn dowódcy armii Aegidusa. Syagriusz był ostatnim przedstawicielem rzymskim, który zajmował tereny położone między Loarą i Sommą. Ziemie Galii wyposażone w wysokiej jakości infrastrukturę i drogi zapewniały tym pozostałościom rzymskiego Cesarstwa pewną stabilizację podczas wędrówek ludów, stały się jednak celem ekspansji sąsiadów ze wschodu – Franków.
Królestwo Syagriusza wielkością dorównywało państwu Franków nad Renem, skupiającym plemiona rządzone przez wewnętrznych władców i w kilku przypadkach (prawa strona Renu) przesiąknięte kulturą rzymską. Celem Chlodwiga I było jednak całkowite zajęcie ziem Syagriusza i decydująca rozprawa zbrojna.