Onufrego Szembeka archidiakona warszawskiego dnia 22 lutego 1791 roku.
Okres zaborów thumb|Zaborów na mapie WIG z 1934 Po III rozbiorze Rzeczypospolitej w 1795 Zaborów znalazł się w zaborze pruskim, w latach 1807–1815 w Księstwie Warszawskim, a od 1815 w zależnym od Rosji Królestwie Polskim, w powiecie warszawskim w guberni warszawskiej.
W 1812 roku wymieniana jest po raz pierwszy szkoła parafialna w Zaborowie, w 1850 powstaje szkoła świecka w budynku dawnej kuźni. W 1839 kościół został odnowiony i przerobiony przez Adama Izbińskiego, w 1840 powstaje murowana plebania. W 1897 dobra zaborowskie nabywa warszawski bankier Leon Feliks Goldstand i w latach 1901–1903 powstaje pałac w stylu eklektyczno-secesyjnym według projektu arch. Franciszka Lilpopa, otoczony parkiem z 1 poł. XIX wieku, wzniesiony w miejscu wcześniejszego dworu Izbińskich. W 1905 roku kolejna restauracja kościoła zostaje wykonana nakładem Leona Feliksa Goldstanda, dziedzica dóbr zaborowskich. Do początku XX wieku istniał tu młyn wodny, do którego napędzania służyła woda pochodząca ze spiętrzenia w dolince erozyjnej. Spiętrzona woda ujęta została w szereg istniejących do dzisiaj stawów.