Powierzchnią wspomnianego płaskowyżu są pylaste lessy, zaś brzegi Sanu pokrywają holoceńskie madyJ. Kondracki, Geografia fizyczna Polski, wyd. 3 zm, Warszawa 1978, s. 399–400., które przedstawiają wysoką wartość dla uprawy rolniczej. Kontrastuje to wyraźnie z glebami całej okolicy, które w istocie są piaszczyste, a spora ich część jest zalesionaA. Wondrausch, Mady okolic Niska i Rudnika nad Sanem, Annales UMCS. Sectio E, 7, 1952, s. 56.B. Dobrzański, A. Malicki, Gleby województwa krakowskiego i rzeszowskiego, „Annales UMCS. Sectio B”, 4, 1949, s. 130, ryc. 1.M. Chilczuk, Województwo rzeszowskie. Zarys geograficzno-ekonomiczny, Warszawa 1962, s. 20.. Ich występowanie na tym terenie sprzyjało gospodarce rolnej, bo tego typu gleby (jako lekkie) łatwo poddają się w uprawie nieskomplikowanej technice rolniczej. To wzmacniało tendencje osadniczeB. Zaborski, O kształtach wsi w Polsce i ich rozmieszczeniu, Kraków 1926, s. 21..
Wysokie zbocze Sanu w Zarzeczu porastają takie rośliny jak: Tymotka Bemera, rzepik pospolity, koniczyna i gorysz pagórkowy, ciemiężyk lekarski. Natomiast charakterystycznym i oryginalnym przedstawicielem tutejszej fauny jest modliszka, dla której miejsce to jest ostojąZ. Głowaciński, S. Michalik, Kotlina Sandomierska, Warszawa 1979, s.