Na rzece znajdowała się granica z sąsiednią wsią Stary Żywiec, a Zarzecze należało do parafii przy tamtejszym kościele Wszystkich Świętych.

1 września 1906 w Zarzeczu została otwarta szkoła ludowa, której siedzibę stanowiły wynajmowane pomieszczenia w domach prywatnych. Posiadała początkowo jednego nauczyciela, którym był Jan Janicki, mianowany na to stanowisko przez Cesarsko Królewską Radę Szkolną Okręgową w Żywcu. W 1907 dla celów urządzenia własnej siedziby szkoły został pozyskany drewniany dom z ogrodem. Postanowiono o budowie nowego obiektu dla placówki, a w celu pozyskania funduszy na ten cel dokonano sprzedaży domu drogą licytacji. Rozpoczęto także zbiórkę środków pośród mieszkańców wsi. Nowo wybudowana siedziba szkoły została otwarta 1 września 1911, w placówce naukę rozpoczęły trzy roczniki, które stanowiło w sumie 135 uczniów. 26 listopada 1911 doszło do poświęcenia obiektu przez ks. Józefa Palke, w uroczystości wziął także udział Jan Widlarz, inspektor okręgowy z Żywca. Stanowisko nauczycieli pełnili Maria Kowalska i Józef Cholewa. W 1918 w szkole zakończono prowadzenia nauki języka niemieckiego i została ona przekształcona w dwuklasową. Naukę prowadził Antoni Piela. Budynek szkoły uległ zalaniu podczas powodzi mających tu miejsce w 1912, 1913 i 1923.