Zduny – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie łowickim, w gminie Zduny.

Historia Wieś początkowo należała do grodu łowickiego jako osada służebna. Wyroby gliniane wytwarzane we wsi przez garncarzy (zdunów) stawały się potem własnością groduRyszard Kołodziejczyk (red.), Łowicz dzieje miasta, Warszawa 1986. Później wieś weszła w dobra arcybiskupstwa gnieźnieńskiego tzw. księstwo łowickie tworząc oddzielny tzw. klucz zduński.

XIV w. powstała w Zdunach parafia św. Jakuba Apostoła thumb|left|Procesja Bożego Ciała 1935 r. Miejscowość jako folwark i wieś leżącą w gminie Bąków w parafii Zduny opisał XIX wieczny Słownik geograficzny Królestwa Polskiego. W 1827 znajdowało się w niej 45 domów, w których mieszkało 353 mieszkańców. W 1895 roku mieszkańców było 500, a we wsi znajdowały się: parafialny kościół murowany, kaplica cmentarna, okręgowy sąd gminny III, urząd gminy Baków z kasą wkładowo-zaliczkową oraz szkoła początkowa.

16 września 1939 żołnierze Wehrmachtu zamordowali 18 mieszkańcówJózef Fajkowski, Jan Religa: Zbrodnie hitlerowskie na wsi polskiej 1939-1945. Warszawa: Wydawnictwo Książka i Wiedza, 1981, s. 378.

Do 1953 roku miejscowość była siedzibą gminy Bąków.