Historia po 1945 roku Miejscowość zdobyta 6 marca 1945 r. przez wojska radzieckie 3A 1FB i przekazana władzom polskim. W latach 1945–1947 znajdowała się pod nadzorem Szkoły Oficerskiej w Gryficach. Gospodarka wsi wraz z okolicznymi polami przeznaczana była na potrzeby wojska. Budynki we wsi umiejscowione były wzdłuż głównej drogi będące obiektami o dużej różnorodności materiałowo-konstrukcyjnej. Średnia wielkość gospodarstwa rolnego wynosiła 14,8 ha. Po 2000 r. na obrzeżach wsi powstały liczne domki jednorodzinne, stąd też w ostatnich latach liczba mieszkańców zwiększa się.
Kościół
Znajdowała się tutaj parafia oraz jednonawowy kościół pw. św. Laurentii wybudowany w średniowieczu z kamienia polnego, nie posiadał szczególnych cech epoki. W 1906 r. poddany został remontowi, w trakcie którego dobudowano m.in. nową ceglaną wieżę. Na jednej ze ścian odkryto datę 1384 r. Podczas remontu odsłonięto malowidła ścienne z okresu średniowiecza, przedstawiające Jezusa jako ogrodnika z Marią Magdaleną. Poza tym w kościele znajdowała się wapienna płyta grobowa pastora Christophorusa Marterstega z 1724 r., a także późnobarokowy, bogato rzeźbiony, zdobiony ołtarz, kazalnica późnorenesansowa i epitafium rodziny Gantzkow oraz dzwony.