Wieś określono jako przynależną do starosty bydgoskiego.
Okres zaborów Zielonka w XIX wieku to wieś czynszowa. We miejscowości, podobnie jak w sąsiednich wsiach nad doliną Noteci, najlepiej rozwijała się hodowla owiec, w mniejszym stopniu krów, świń, wołów i koni. W II połowie XIX w. hodowla owiec poważnie zmalała kosztem zwiększenia pogłowia trzody chlewnej i bydła rogatego. Jako siłę pociągową wykorzystywano woły, w mniejszym stopniu konie. Do 1858 roku dokonano uwłaszczenia gospodarstw chłopskich.
Spis miejscowości rejencji bydgoskiej z 1833 r. podaje, że we wsi mieszkało 105 osób (wszyscy ewangelicy) w 14 domachVerzeichniss aller Ortschaften des Bromberger Regierungs-Bezirks mit einer geographisch-statistischen Uebersicht. Bromberg 1833.. W pobliżu Zielonki znajdowała się wieś Wilcze Gardło (niem. Wolfshals), w której mieszkało 119 osób (102 ewangelików, 17 katolików) w 18 domach. Według opisu Jana Nepomucena Bobrowicza z 1846 r. Zielonka należała do rządowej domeny bydgoskiej, natomiast Wilcze Gardło należało do majątku Białebłoto należącego do miasta Bydgoszczy. Mieszkało tu łącznie 119 osób w 18 domostwach. Kolejny spis z 1860 r. podaje, że we wsi Zielonka mieszkało 348 osób (323 ewangelików, 25 katolików) w 26 domach. Na miejscu znajdowała się szkoła elementarna.