Kwestia przynależności narodowej mieszkańców tych ziem jest problemem o tyle złożonym, iż od wieków przenikały się tu wzajemnie różne wpływy kulturowe, a ludność chłopska często nie miała wyrobionej tożsamości narodowej. Podczas spisów ludności wielu deklarowało się jako „tutejsi”, nie potrafiąc określić swojej narodowości.

Miejscowa gwara utworzona na bazie dialektów zachodnio-ukraińskich tzw. język chachłacki, współistniała z gwarą polską, a większość mieszkańców posługiwała się oboma językami, uznając polski za język lepszy w stosunku do języka „prostego”. Niewątpliwy wpływ na polonizację językową mieszkańców miał rozwój oświaty i swobodne postępy katolicyzmu w odrodzonej Rzeczypospolitej. Większość mieszkańców Żukowa uznawała się za Polaków, tylko pojedyncze rodziny prawosławne traktowano jako Ukraińców. Według spisu z 1921 r. miejscowość tę zamieszkiwało 425 katolików i 38 prawosławnych.