118..
Poglądy pangermańskie były szeroko rozpowszechnione i podzielało je wielu polityków, twórców kultury i naukowców. Do pisarzy politycznych rozwijających pangermanizm zaliczyć można ekonomistę Friedricha Lista, historyka Heinricha von Treitschke, statystyka i przewodniczącego Związku Wszechniemieckiego Ernsta Hassego, Heinricha Claßa, geografa Friedricha Ratzela czy orientalistę Paula de Lagarde.
Wraz z powstaniem zjednoczonego państwa niemieckiego, pangermanizm stał się podstawą zagranicznej polityki ekspansjonistycznej, oraz polityk asymilacyjnych (germanizacji) mniejszości narodowych uznawanych za należące do wspólnoty germańskiej. Od końca XIX w. powstawało wiele organizacji realizujących cele pangermańskie, np. Związek Wszechniemiecki (1891), Hakata (1894) czy Bund Deutscher Osten (1933). Żądanie „zjednoczenie w jednym państwie wszystkich ludów pochodzenia germańskiego” nie ograniczało się jedynie do terenów, gdzie ludność niemiecka była większością, lecz dotyczyło także terenów, gdzie Niemcy byli mniejszością. Na tych obszarach nad rodzimą ludnością władzę miała sprawować mniejszość niemiecka, planowano też stopniową redukcję grup etnicznych nie-niemieckiego pochodzenia poprzez czystki etniczne i osadzanie kolonistów niemieckich. Te ekspansjonistyczne idee wsparte były rozbudowaną doktryną geopolityczną.