Zbiory znajdują się w Pracowni Dziejów Szkła w Toruniu, zaś niewielki zestaw został przekazany do Instytutu Archeologii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.
Powstanie huty szkła na terenie miejscowości Huta Nowa wiązało się z klęską żywiołową, która nawiedziła obszar Bielin i okolic w 1645 roku. Gwałtowny huragan powalił lasy między Bielinami a Lechowem. Biskup Piotr Gembicki polecił hutnikowi Jakubowi Michnowskiemu przenieść nieczynną hutę spod Cisowa na tereny dotknięte klęską huraganu. Tak najprawdopodobniej powstała Huta Nowa. Najważniejszym warunkiem lokalizacji huty szkła na tym terenie było występowanie odpowiedniej bazy surowcowej tj.: piasek, popiół, potaż, skały wapienne, gliny techniczne oraz duże ilości wysuszonego drewna na opał. Hutnicy nie byli właścicielami gruntów, na których stawiali huty. Jedynie zakład stanowił ich własność użytkową, do której zwykle mieli dożywotnie prawo. W hucie znajdującej się na terenie Huty Nowej otrzymywano szkło potasowe o niskiej jakości, zielonkawym zabarwieniu, przesycone wewnątrz licznymi pęcherzykami. Doświadczeni hutnicy potrafili jednak uzyskać szkło znacznie lepszej jakości zwane taflowym oraz najlepsze tzw. białe szkło. Wyroby szklane wykonywane były ręcznie poprzez wydmuchiwanie z użyciem piszczeli.