Wieś była początkowo własnością szlachecką należącą do lokalnej szlachty z rodu Wiktorowskch, którzy od jej nazwy przyjęli odmiejscowe nazwisko, a później także do Brudzyńskich lub Brodzińskich oraz Iwieńskich. W 1463 leżała w powiecie gnieźnieńskim, a w 1485 w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Koronie Królestwa Polskiego. W 1443 należała do parafii Iwno.
Pierwszy historyczny zapis związany ze wsią pochodzi z 1401 kiedy Małgorzata Wiktorowska czyli Małgorzata z Iwna, która od nazwy wsi przyjęła odmiejscowe nazwisko, toczyła spór sądowy ze Stanisławem Kolińskim z Kolna o 7 grzywien odszkodowania za zboże. W 1463 Agnieszka żona Mikołaja Kęszyckiego sprzedała swojej siostrze Barbarze, córce zmarłej Małgorzaty, części w Iwnie, Wiktorowie i Chorzelicach za 400 grzywien. W 1485 Jerzy Tomicki, syn chorążego poznańskiego Mikołaja Tomickiego otrzymał w podziale dóbr od swoich braci przyrodnich Jana, Piotra, Stanisława i Mikołaja z Tomic całe Iwno, Wiktorowo i Chorzelice oraz dom w Poznaniu przy ulicy Koziej. W 1485 Jerzy Tomicki kupił od Macieja duchownego i Jakuba braci z Brudzynia w powiecie kcyńskim całe Wiktorowo oraz prawo bliższości do Wiktorowa oraz Iwna.