thumb|Niemieccy dezerterzy uciekający do neutralnej Holandii w czasie I wojny światowej Dezercja ( „opuszczenie”) – przestępstwo w postaci samowolnego opuszczenia jednostki wojskowej lub pozostawania poza nią, z zamiarem uchylania się od służby wojskowej. Żołnierz dokonujący dezercji określany jest dezerterem.
Zjawisko dezercji znane było od początku istnienia armii, a jej przypadki wspominane były już w starożytnej Grecji i RzymiePrzestępstwo dezercji u schyłku okresu republikańskiego.. Zagrożona była surowymi karami: do końca XIX wieku karana z reguły śmierciąNp. Kodeks Hammurabiego paragraf 33 Jeśli oficer albo podoficer dezerterów (w swym oddziale) miał lub na wyprawę królewską najemnego zastępcę przyjął i (nim) dowodził, oficer lub podoficer ten zostanie zabity.. W XX wieku w wojskowych kodeksach karnych wprowadzono rozróżnienie między dezercją a samowolnym oddaleniem się od oddziału, co utrzymało się do dziś.