thumb|240px|Grobowiec rodziny Okulicz-Kozarynów na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Jerzy Antoni Okulicz-Kozaryn (ur. 15 kwietnia 1931 w Kaliszu, zm. 15 września 2012 w Warszawie) – polski archeolog i prehistoryk, profesor Uniwersytetu Warszawskiego.
Życiorys Syn pułkownika Jarosława Okulicz-Kozaryna (1888–1955) i Zofii z domu Zakrzewskiej (1896–1951). Jego rodzeństwem byli Lech (1924–2004) i Halina.
Ukończył VI Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Reytana w Warszawie (1950). Doktoryzował się w 1966, a habilitował w 1971 na podstawie pracy Pradzieje ziem pruskich od późnego paleolitu do VII w. n.e. (wyd. 1973). Profesor Okulicz-Kozaryn był specjalistą od problematyki europejskiej epoki żelaza, przede wszystkim okresu wpływów rzymskich. Jego badania związane były przede wszystkim z archeologią północno-wschodnich ziem Polski oraz ludów bałtyjskich: Prusów i Jaćwięgów. Prowadził m.in. wykopaliska na północnym Mazowszu, na Mazurach i w rejonie Elbląga (cmentarzysko kultury wielbarskiej w Weklicach). W ekspedycjach badawczych towarzyszyła mu wielokrotnie żona Łucja Okulicz-Kozaryn.