W 1823 r. dotarły do osady pierwsze krowy, w 1852 r. stanął w niej drewniany kościół, w 1854 r. uruchomiono pocztę, a w 1876 r. – pierwszą szkołę. Jedynym sposobem dostępu do osady była droga wodna (i stan taki utrzymał się blisko półtora wieku!). W 1836 r. w przystani rozwijającej się osady zacumował pierwszy parowiec. W 1858 r. było tu 73 mieszkańców, zaś w 1871 r. liczba ta wzrosła do 220. W 1881 r. populacja osady wynosiła 405 osób, a w 1891 r. miała ona już 501 mieszkańców.
Wraz z rozwojem żeglugi latem 1867 r. wybudowano u wylotów kanału Shebahonaning dwie latarnie „morskie”. Były to pierwsze takie obiekty uruchomione w istniejącej od 1 lipca tegoż roku Konfederacji Kanady. Killarney West Lighthouse wzniesiona została na wysepce u zachodniego wylotu kanału, natomiast Killarney East Lighthouse – na skalistym półwyspie stałego lądu na wschód od osady. Obie, przebudowane w 1909 r., dalej pełnią swoje funkcje. Najszybszy rozwój Killarney przypadł na koniec XIX w., kiedy przystąpiono do intensywnego wyrębu okolicznych lasów.