thumb|Oficer huzarów Księstwa Warszawskiego w dolmanie, mentyku, z szabeltasem i innymi typowymi szczegółami wyposażenia (mal. Jan Chełmiński, 1913) Huzarzy (lp. huzar od – rozbójnikCo według A. Brücknera miałoby pochodzić od słowiańskiego chąsa, por. chasa/hasa – czeladź, służba, także zbrojna (Słownik etymologiczny języka polskiego. Kraków 1927, t. I, s. 174).) – formacja lekkiej jazdy umundurowana i uzbrojona na sposób węgierskiSłownik wyrazów obcych PWN. Warszawa: PWN, 1991, s. 348.. Jej podstawową broń stanowiły szable oraz lekka broń strzelecka, a charakterystycznym elementem umundurowania był dolman i mentyk. Formacja powstała w XV–XVI wiekuEncyklopedia wojskowa, dz. cyt., t. 1, s. 357..
Charakterystyka Umundurowanie, wyposażenie, wygląd Uzbrojenie huzarów stanowiła szabla – do walki zawieszana na temblaku, krótki karabinek kawaleryjski (bandolet) noszony po prawej stronie na bandolierze oraz para skałkowych pistoletów w olstrach. Ich charakterystycznym umundurowaniem były krótkie haftowane (szamerowane) i obszyte barankiem kurtki – dolmany, oraz obcisłe zdobione (cyfrowane) spodnie (rajtuzy). Na obcisłą kurtkę zarzucana była pelerynka zwana mentykiem. Do typowego wyposażenia huzara należał też szabeltas (będący pozostałością po używanym przez raców sajdaku), dwubarwnie przeplatany pas-szarfa oraz tzw.