ubiory huzarskie nosili też przejściowo dragoni niektórych armii, np. hiszpańscy, angielscy (Uniforms of the Peninsular War, dz. cyt., s. 6–7)..
Podobnie jak w innych oddziałach lekkiej jazdy (szwoleżerowie, ułani), huzarzy używali charakterystycznych czapraków (filcowych lub sukiennych) o wydłużonych z tyłu końcach („ogonach”), które niekiedy podpinano do bojuCharles Wilson, Arthur Kipling: Uniforms of The Peninsular War, dz. cyt., s. 6.. Jako wierzchowce służyły niewielkie, lecz wytrzymałe konie, o silnej budowie i zwartym pokroju, ćwiczone do wykonywania w boju zwrotów bez udziału walczącego jeźdźca. W odróżnieniu od innych formacji kawaleryjskich, pierwotnie nie dobierano ich pod względem jednolitego umaszczenia (częste były za to nisko cenione konie srokate, tarantowate, dereszowate)The Cavalry, dz. cyt., s. 110, 120.. Później, gdy huzarów ostatecznie przekształcono w regularną kawalerię bojową, korzystali oni (np.