Łódzkiego Salonu Lotniczego, który był częścią ogólnopolskich obchodów Święta Lotnictwa. 20 lipca 1964 roku śmigłowiec został dopuszczony do użytkowania także w lotnictwie cywilnym.
Produkcja SM-2 trwała w latach 1960–1963. Ogółem wyprodukowano 86 śmigłowców seryjnych, w czterech seriach: I – 7 sztuk (S20104 do S201010), II – 19 sztuk (numery S202xxx), III – 30 sztuk (numery S203xxx), IV – 30 sztuk (numery S204xxx) (niektóre publikacje podawały 91 lub 85 sztuk)Według zestawienia w , numery S202007, S202008, S202010, S202020 nie zostały użyte – natomiast według , zostały one wyeksportowane.. Wprowadzano w nich drobne ulepszenia, w tym w trzeciej serii przednie koło wahaczowe zamieniono na zgodne ze śmigłowcem SM-1W (zamieniane następnie też na wyprodukowanych maszynach), a w IV serii wprowadzono eżektorowe kolektory spalin. W większości trafiły one do LWP.
Śmigłowiec ten nie był tak udany jak jego protoplasta – SM-1. Miał gorsze właściwości podczas startu i gorsze osiągi w zawisie. Przyczyną była nie tylko większa masa startowa, ale też nieprawidłowa konstrukcja wlotu powietrza do gaźnika, co obniżało moc silnika maszyny (wadę tę usunięto w kilku egzemplarzach).