Jego kadencja, która przypadła w okresie od 6 lutego 1922 do 27 kwietnia 1928P. Nadolski, J. Siebel, J. Tofilska, Sołtysi, wójtowie, burmistrzowie, przewodniczący rad, prezydenci (w:) Katowice. Środowisko, dzieje, kultura, język i społeczeństwo, red. A. Barciak, E. Chojecka, S. Fertacz, tom 2, Katowice 2012, s. 743-753., była jedną z trudniejszych w dziejach miasta, a burmistrz Górnik zasłużył się w łagodzeniu konfliktów pomiędzy propolskimi i proniemieckimi ugrupowaniami politycznymi. Znając języki polski i niemiecki, organizował pracę w urzędzie miejskim, gdzie niemal wszyscy pracownicy mówili tylko po niemiecku. Niemcy uprawiali sabotaż. Za kadencji Górnika rozwinięto infrastrukturę miejską: wodociągi, gazownie, kanalizację, tereny zieleni. Założono Miejski Ogród Botaniczny. Wznoszono domy mieszkalne. Powstał nowy szpital i szkoły. W 1926 roku Górnik zrezygnował z funkcji publicznych.
Alfons Górnik zmarł po ciężkiej chorobie w Katowicach 8 grudnia 1939. Został pochowany na cmentarzu przy ul. Henryka Sienkiewicza w Katowicach. Pozbawiony opieki grób prezydenta nie zachował się. Po 1945 jego rodzina została uznana za Niemców i deportowano ją za Odrę.