już w październiku 1956 został wysłany przez generała zakonu do Rzymu i powołany na profesora teologii moralnej na Wydziale Teologicznym Papieskiego Uniwersytetu Św. Tomasza z Akwinu.
Wykłady na Papieskim Uniwersytecie prowadził do 1986. W maju 1959 otrzymał najwyższy zakonny tytuł naukowy (magister św. teologii). W październiku 1961 został powołany na konsultora Papieskiej Komisji Kościołów Wschodnich i brał udział w pracach przygotowawczych Soboru Watykańskiego II. Był członkiem zespołu ekspertów soboruB. Bejze: Sobór Watykański II. W: Z. Pawlak (red.): Katolicyzm A-Z. Wyd. III. Łódź: 1989, s. 420. .. Na samym Soborze pełnił funkcję rzeczoznawcy i doradcy Komisji ds. Seminariów, Studiów i Wychowania Chrześcijańskiego. Brał m.in. udział w pracach nad Dekretem o formacji kapłańskiej (Optatam Totius) i Deklaracją o wychowaniu chrześcijańskim (Gravissimum educationis). Później pracował w Kongregacji Nauki Wiary.