Wedle interpretacji Andrzeja Talara przedmiot ten został zagubiony i jest śladem penetracji tego rejonu przez grupy ludności zamieszkujących przede wszystkim tereny piaszczyste, na północ od Rzeszowa (głównie Mazowsze i północną część województwa podkarpackiego).
Z terenów miasta brak jest bezpośrednich śladów kultur mezolitycznych, najbliższe znane stanowiska pochodzące ze średniej epoki kamienia to: Dębica, Raniżów, Płazów i KopcieKunysz A., W pradziejach i wczesnym średniowieczu, w: Dzieje Rzeszowa t. I, Rzeszów 1994..
Osadnictwo neolityczne (ok. 5500–2400 p.n.e.) thumb|Środkowy neolit w Europie thumb|Późny neolit w Europie thumb|Plan chaty typowej dla kultury ceramiki wstęgowej rytej Najwcześniejsze stałe osadnictwo na terenie Polski południowej wiąże się z rolnikami przybyłymi głównie przez Bramę Morawską z terenów basenu środkowego i częściowo górnego Dunaju. Archeologicznie odpowiada to pojawieniu się kultury ceramiki wstęgowej rytej (KCWR) ok. połowy VI tysiąclecia przed Chrystusem. Pierwsza faza ekspansji KCWR obejmuje tereny aż po RzeszówKaczanowski P., Kozłowski J.K., Wielka Historia Polski, Kraków 1998. (tzw. faza gniechowicka). Ludność KCWR to przede wszystkim rolnicy opierający swoją gospodarkę na uprawie różnych gatunków pszenicy, roślin strączkowych, a także lnu i maku.