Najliczniej na terenie Rzeszowa reprezentowana jest ceramika stylu rzeszowskiego wyróżniona przez Andrzeja Żakiego w latach 60., gdzie nakłuwanie ustępuje miejsca ornamentowi stempelkowemu. Zmienia się również model budowy domostwa. Plan prostokątny domu zostaje wyparty przez trapezowaty. Stanowiska występują na os. Piastów i wzdłuż ulic Leśnej i Żeglarskiej oraz na rzeszowskim Rynku„Skarby podkarpackie”.. W regionie spotykane jest również osadnictwo kultury lubelsko-wołyńskiej (wschodniej ceramiki biało malowanej), jak np. Łańcut czy Strzyżów. Charakterystyczne jest dla niej osadnictwo, o charakterze obronnym (np. II faza BronocicKruk J., Rozkwit i upadek społeczeństw rolniczych neolitu, Warszawa 1999.) wkraczające w strefę wysoczyzn (np. Las Stocki).

W II poł. IV tysiąclecia p.n.e. istniała w regionie grupa kultury pucharów lejowatych, jednak podobnie jak występujące później aż do początków epoki brązu grupy sznurowców na terenie Rzeszowa znane są z luźnych znalezisk.

Epoka brązu i wczesne żelazo (ok. 2400–600 p.n.e.) thumb|Naczynia z różnych faz kultury łużyckiej thumb|Przykładowe bransolety łużyckie thumb|Przykładowe terra sigillata