Charakterystyczna dla lingwistyki strukturalnej jest ponadto teza o arbitralności (dowolności) znaku językowego, czyli braku motywacji w związku i .
Twórcą strukturalizmu (lingwistyki strukturalnej) był szwajcarski językoznawca Ferdinand de Saussure. Podstawy strukturalizmu zostały przedstawione w książce Kurs językoznawstwa ogólnego (Cours de linguistique générale), skompilowanej przez Charlesa Bally’ego i Alberta Sechehayego. Do grona prekursorów tego nurtu należy też polski językoznawca Jan Baudouin de Courtenay, pionier fonologii. Za najważniejsze szkoły strukturalizmu uważa się: genewską, praską (in. funkcjonalizm praski, Praskie Koło Lingwistyczne), kopenhaską (glossematyka), brytyjską i amerykańską (deskryptywizm).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Historia językoznawstwa Kategoria:Teorie i hipotezy lingwistyczne