wielokrotnie podejmował długie ucieczki, aby rozstrzygnąć etap z korzyścią dla siebie. Mimo że często jego próby kończyły się niepowodzeniem, kibice doceniali go za wolę walki.
Na Tour de France w 2001 odniósł swoje pierwsze i długo oczekiwane etapowe zwycięstwo w tym wyścigu, co dało mu także możliwość noszenia żółtego trykotu lidera przez jeden dzień.
Na 9. etapie Tour de France 2005 prowadzącym z Gérardmer do Miluzy zajął trzecie miejsce i odebrał Armstrongowi żółtą koszulkę, uzyskując 2 minuty 18 sekund przewagi nad Amerykaninem, który jednak już na kolejnym etapie odebrał Voigtowi radość jazdy w koszulce lidera. Na 11. etapie z Courchevel do Briançon nie zmieścił się w limicie czasu z powodu kaszlu i gorączki i został wycofany z wyścigu.
Na początku 2006 wygrał w Niemczech plebiscyt na najlepszego niemieckiego sportowca roku 2005.
W 2008 wygrał 65. edycję Tour de Pologne, zapewniając sobie zwycięstwo końcowe dzięki doskonałej jeździe na przedostatnim etapie do Zakopanego.
W 2009 na trasie 16. etapu Tour de France 2009 uległ wypadkowi. Podczas stromego zjazdu stracił równowagę i upadł na twarz.