Dzieje grupy Ruch Kulturowy cieszył się, podobnie jak całe środowisko „Sztuki i Narodu”, dużą autonomią w Konfederacji Narodu. Niemniej od początku zaznaczyły się wyraźne tendencje odśrodkowe zmierzające do całkowitego, także organizacyjnego, uniezależnienia Ruchu od Konfederacji. Potrzebę takiego uniezależnienia widział przede wszystkim Andrzej Trzebiński. Jesienią 1943 nastąpiło scalenie Konfederacji Narodu z Armią Krajową, co zmieniło także sytuację Ruchu. Jerzy Schwakopf, który stanął na jego czele po śmierci Trzebińskiego, nie podzielał jego dążenia do całkowitej niezależności od ośrodków wojskowo-politycznych. Chciał jednak wyprowadzić Ruch Kulturowy z Konfederacji i związać go z Biurem Informacji i Propagandy Armii Krajowej. Rozmowy na ten temat toczyły się za wiedzą działaczy KN. Członkowie Ruchu odbywali w ramach BiP kursy wojenne (czerwiec-lipiec 1944). Były to kursy magnetofonowo-radiowe, związane z przydziałami dziennikarskimi, jakie mieli otrzymać w BiP. Do całkowitego włączenia Ruchu Kulturowego do BiP jednak nie doszło – rozstrzygnięcie tej sprawy uniemożliwił wybuch powstania warszawskiego.
Bibliografia
Małgorzata Bartyzel, „Sztuka i Naród” w Wielkim Teatrze Świata. Dramat i teatr w programie pisma i środowiska „Sztuki i Narodu” 1942–1944, Toruń 2005, s. 53–71.
Kategoria:Polskie organizacje podziemne II wojny światowej