W wielu przypadkach tam, gdzie w kurmancî pojawia się j [ʒ], w języku dimilî jest z [z]. Ponadto w dialekcie północnym zazakî dochodzi do dość regularnego mazurzeniaM. Malmîsanij, Kurmancca ile karşılaştırmalı Kırmancca (Zazaca) dilbilgisi, İstanbul: Vate Yayınları, 2015, s. 38-39.. Inne próby wyjaśnienia tej nazwy każą łączyć ją z zaświadczonymi w starożytności toponimami. Jednym z nich jest Zāzāna – nazwa kraju lub miasta nad Eufratem pojawiająca się w perskich inskrypcjach klinowych. Inne to nazwa kraju Zawzān, pojawiająca się w średniowiecznych źródłach arabskich i odnosząca się do terenów zamieszkiwanych współcześnie przez Zaza i KurdówWedat Kaymak, Zaza halk tarihinin büyük hatları, İstanbul: Arya Yayıncılık, 2014, s. 29-38.. Związek jest jednak w tym przypadku wątpliwy: zawzān to nic innego jak arabska lekcja kurdyjskiego zozan – słowa oznaczającego górskie pastwistka. Inna jeszcze teoria głosi, że etnonim zaza pochodzi od leksemu za oznaczającego ‘dziecko’ i w formie reduplikowanej ma oznaczać ‘potomków’. Mianem zazakî nazywają swój język mieszkańcy okręgów Meden (tur. Maden) oraz Pali (tur. Palu) w prowincji Xarpêt (tur. Elâzığ), a także część mieszkańców prowincji Çewlîg (tur. Bingöl). Lingwonim ten jest także preferowany przez część społeczności Zaza nieutożsamiającej się z Kurdami.