thumb|240px|Jan Słomka z prezydentem Ignacym Mościckim w 1929 roku thumb|240px|Tablica poświęcona pamięci Jana Słomki Jan Bartłomiej Słomka (ur. 22 czerwca 1842 w Dzikowie, zm. 26 marca 1932 tamże) – chłopski działacz społeczny, wójt Dzikowa, autor jednego z pierwszych pamiętników chłopskich: „Pamiętniki włościanina od pańszczyzny do czasów dzisiejszych”.
Życiorys Urodził się w wielodzietnej rodzinie chłopskiej. Jego ojcem był Józef Słomka (który do Dzikowa w zaborze austriackim trafił z Królestwa Polskiego, aby uniknąć służby w wojsku rosyjskim), a matką Jadwiga z Gierczyków. Rodzina utrzymywała się z prowadzenia gospodarstwa rolnego o powierzchni 6 morgów. Czytać i pisać nauczył się w szkółce elementarnej w Dzikowie. Gdy miał 15 lat został sierotą. Opiekowali się nim dziadkowie ze strony matki i stryj. Babka początkowo chciała żeby został księdzem, sam Słomka jednak miał inne plany. Związek małżeński zawarł z Marią z Tworków w 1861 roku w Miechocinie. Początkowo gospodarował na czterech morgach ziemi. Poprzez dokupywanie działek ziemi obszar jego gospodarstwa w 1890 roku wynosił trzynaście morgów. W latach 1882—1883 zbudował dom, który był w Dzikowie pierwszym chłopskim domem murowanym, dlatego nazywany był kamienicą Słomkową. W czasie dożynek w lipcu 1887 roku został wybrany na urząd wójta Dzikowa.