Ogniska wstrząsów w jej obrębie leżą głębiej niż 20 km albo mają charakter przesuwczy, a oba te typy wywołują tsunami rzadziej niż wstrząsy przy rowie oceanicznym. Z regionu zatoki znane są cztery słabo udokumentowane wstrząsy mogące wywołać tsunami, z lat 1901, 1933, 1953 i 1959. Tsunami po wstrząsie z 1933 roku osiągnęło wysokość nabiegania (maksymalną wysokość, na jaką woda wdziera się na ląd) rzędu 2–2,5 m w rejonie Salinas i La Libertad, a po wstrząsie z 1953 roku około 0,2 m. Dla zdarzenia z 1901 roku brakuje takich danych. Fale powstające poza zatoką nie powodują w niej istotnych zalań: wyjątkowo silne trzęsienie ziemi w Chile z 1960 roku o magnitudzie 9,5 dało na Półwyspie Santa Elena wysokość nabiegania wynoszącą zaledwie 0,92 m.
Modelowanie tsunami wywołanych lokalną sejsmicznością objęło dwa scenariusze o magnitudach 7,0 i 7,5, którym mapy sprzężenia międzypłytowego z pomiarów GPS przypisują okres powtarzalności rzędu stulecia, oraz scenariusz o magnitudzie 8,0 z okresem powtarzalności około pół tysiąclecia.