Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7666 – pośmiertnie, 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości – pośmiertnie, 12 maja 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Krzyż Walecznych po raz pierwszy – pośmiertnie, 30 grudnia 1922 „za czyny orężne w czasie bojów Legionów Polskich”

Działalność literacka Zadebiutował w 1907 roku w regionalnym czasopiśmie Zaranie Śląskie, gdzie opublikował większość swoich utworów. Pisał monologi, wiersze, opowiadania oraz utwory dramatyczne. Tworzył pod wpływem polskiej poezji romantycznej i młodopolskiej, wykorzystując lokalny folklor oraz gwary beskidzkie. Piewca piękna przyrody oraz kultury góralskiej. Jego najwybitniejszym dziełem jest dramat Śpiący rycerze, nawiązujący do starej regionalnej legendy o rycerzach śpiących w grotach Czantorii, którzy czekają na sygnał do walki.

Ze względu na tematykę utworów Kazimierz Nitsch nazwał go „śląskim Tetmajerem”. Natomiast badacz literatury śląskiej Zdzisław Hierowski stwierdził, iż był „śląskim Orkanem”. W okresie międzywojennym pośmiertnie opublikowano w „Zaraniu Śląskim” jego ostatni artykuł Oddział śląski w Legionach Polskich (1934, nr 30, przedrukowany z „Dziennika Cieszyńskiego”)Marek Gałęzowski, Łysek Jan [w:] idem, My idziemy w zórz świtanie..., s.