Od września 1863 znowu organizował siły powstańcze, lecz tym razem w powiatach kolskim i konińskim. Na wiosnę 1864 działał jako organizator wojskowy w zaborze pruskim.

Aresztowany przez Prusaków 28 listopada 1864, został odstawiony do granicy belgijskiej i zwolniony. Osiadł w Paryżu, gdzie ukończył Szkołę Nauk Politycznych oraz Wydział Budowy Dróg i Mostów. Do Polski wrócił w 1872 i pracował jako inżynier kolejnictwa, mieszkał w Krakowie, Nowym Sączu, a w 1903 przeniósł się do Lwowa, gdzie zmarł w 1908. Spoczywa tam na Cmentarzu Łyczakowskim, na wzgórzu powstańców 1831 i 1863.

W 1876 ożenił się z Ludwiką Więckiewicz, z którą miał trzy córki.

Wydano drukiem jego pamiętniki: Oxiński J., Wspomnienia z powstania 1863-64 r., Łódź 1939.

Awanse i przynależność służbowa: 14 stycznia 1863 – porucznik – dowódca kolumny ruchomej w województwie kaliskim 27 kwietnia 1863 – kapitan – dowódca sił zbrojnych powiatu piotrkowskiego 24 maja 1863 – major 27 maja 1863 – dowódca sił zbrojnych powiatu piotrkowskiego i wieluńskiego 11 kwietnia 1864 – organizator wojskowy województwa średzkiego

Zobacz też Oddział Józefa Oxińskiego Siekiernicy

Przypisy