thumb|Okładka Lingvo, stilo, formo thumb|Tablica pamiątkowa na domu Kalocsaya w Budapeszcie Kálmán Kalocsay [wym. ˈkaːlmaːn ˈkɒlot͡ʃɒi] (ur. 6 października 1891 w Abaújszántó, zm. 27 lutego 1976 w Budapeszcie) – węgierski esperantysta, pisarz, tłumacz, językoznawca i chirurg.
Pierwsze badania językoznawcze Studiował medycynę w Budapeszcie, następnie pracował w szpitalu. W 1916 obronił doktorat.
Jego fascynacja językoznawstwem i literaturą skłoniła go do poszukiwań twórczych sposobów ekspresji językowej i literackiej. Uczył się francuskiego, rosyjskiego, angielskiego, niemieckiego, ido i esperanto. Później miał do czynienia także z polskimi tekstami dzięki swoim geamikoj de PRLo (przyjaciół z PRL-u). W jednej ze swoich prac wyraża podziw dla Jana Kochanowskiego jako dla prekursora badań językowych i literackich w renesansowej Europie. Kalocsay podejmował już próby literackie. Uważał, że znalazł najbardziej zdatny język dla swojej twórczości. Było nim esperanto, odkryte przez niego w 1913. Kalocsay uważał je za szczyt plastyczności ekspresyjnej w języku ze względu na chociażby możliwość tworzenia słów oznaczających rzeczy nieistniejące, choć zrozumiałe, albo zupełnie nieprzetłumaczalne na inne języki, ale też możliwość swobodnej kreacji neologizmów.