W 1953 został mianowany dyrektorem tego departamentu. W 1955 Rada Państwa nadała mu stopień Prokuratora Prokuratury Generalnej (1955–1958).

Od 1945 zasiadał w prezydium Dzielnicowej Radzie Narodowej Pragi-Północ, sprawował funkcję wiceprzewodniczącego Warszawskiej Wojewódzkiej Rady Narodowej (1947–1949), w latach 1954–1960 był radnym Rady Narodowej miasta stołecznego Warszawy. Był członkiem Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej, a od 1945 członkiem prezydium Zarządu Głównego Zrzeszenia Prawników Polskich. W 1961 został posłem na Sejm PRL z okręgu Leszno, był zastępcą przewodniczącego Komisji Spraw Wewnętrznych. Po zakończeniu pracy w parlamencie został wiceprezesem Głównego Komitetu Arbitrażowego (1965–1976).

W strukturach SD pełnił funkcje kierownika Wydziału Prasy i Propagandy Wojewódzkiego Komitetu Warszawskiego (do 1945), członka (od 1945) i przewodniczącego (1945–1946) sądu partyjnego okręgu warszawskiego, członka centralnego sądu partyjnego Centralnego Komitetu (1946–1949, 1969–1981), członka prezydium (1947–1953), wiceprezesa (1947–1949), sekretarza (1949–1951) Wojewódzkiego Komitetu Warszawskiego, zastępcy sekretarza generalnego (od 1958) i sekretarza (1961–1965) CK.