Począwszy od trzeciego roku nauki uczniowie seminariów nauczycielskich odbywali praktyki zawodowe. Młodsi, z kursu trzeciego, czyli klasy trzeciej pełnili pomocnicze dyżury w czasie przerw międzylekcyjnych, uczniowie kursu czwartego przygotowywali i przeprowadzali samodzielne lekcje, kursu piątego – dwutygodniowe praktyki w wybranych szkołach pod okiem wykwalifikowanych nauczycieli danej szkoły. Nauczyciele seminariów nauczycielskich mieli obowiązek kontrolowania przebiegu praktyk i wystawiania ocen, które były brane pod uwagę w ocenach końcowych.
Absolwenci otrzymywali dyplom nauczyciela, uprawniający do podjęcia pracy w szkołach powszechnych. Pomimo wysokiego poziomu nauczania dyplomy seminariów nie uprawniały absolwentów do rozpoczęcia nauki w uczelniach wyższych.
Zobacz też
ustawa celibatowa studium nauczycielskie
Wybrana literatura D. Drynda: Pedagogika Drugiej Rzeczypospolitej (1987); Jan Kulpa: Kształcenie nauczycieli szkół powszechnych w Polsce w latach 1918–1939; Mieczysław Pęcherski, M. Świątek: Organizacja oświaty w Polsce w latach 1917-1977.