Patogeneza Istotną rolę w patogenezie GDM przypisuje się zwiększonemu wydzielaniu antagonistów insuliny: laktogenu łożyskowego, estrogenów, progesteronu i prolaktyny. Rozwija się insulinooporność, co z kolei prowadzi do nadmiernego obciążenia komórek β. Cukrzyca ciężarnych może być też niezdiagnozowaną wcześniej cukrzycą typu 1 bądź 2. Glukoza przenika przez łożysko i osiąga zbyt wysokie stężenia w krwi płodu, wpływa na funkcjonowanie wysp Langerhansa trzustki płodu i zwiększa ich produkcję insuliny, która działa anabolicznie. Hiperinsulinizm płodu skutkuje makrosomią, czyli zwiększeniem rozmiarów ciała płodu (masa urodzeniowa z reguły przekracza 4 kg), która jest czynnikiem ryzyka powikłań położniczych.
Czynniki ryzyka Czynnikami ryzyka cukrzycy ciężarnych są: wielorództwo, wiek ciężarnej > 35 lat, masa urodzeniowa dziecka z poprzedniej ciąży > 4 kg, dziecko z wadą z poprzedniej ciąży, zgon wewnątrzmaciczny w poprzedniej ciąży, hirsutyzm – występowanie nadmiernego owłosienia, nadciśnienie tętnicze, nadwaga (BMI > 27 kg/m²), otyłość i skrajna otyłość przed ciążą zwiększające ryzyko cukrzycy ciężarnych odpowiednio: 2,1–, 3,6– i 8,6–krotnie, dodatni wywiad rodzinny w kierunku cukrzycy typu 2, przebyta cukrzyca ciężarnych, cukrzyca w rodzinie.