Znane są także dekstrany-mutanty, w których reszty glukozy w łańcuchu głównym połączone są wiązaniami α-1,3-glikozydowymi, a łańcuchy boczne przyłączone są przez wiązania α-1,6-glikozydowe.
Farmakokinetyka Dekstran podawany jest we wlewie dożylnym (i.v.). Czas półtrwania wynosi 6–8 h. Wydalanie następuje głównie przez nerki (w mniejszym stopniu biorą w nim udział płuca). Niewydalony dekstran ulega metabolizmowi w wątrobie do dwutlenku węgla i wody. Nie przenika przez barierę krew-mózg.
Mechanizm działania Do podaniu i.v. podnosi ciśnienie osmotyczne i zwiększa objętość osocza (1 g dekstranu wiąże 20 ml wody). Ponadto zmniejsza lepkość krwi (przeciwdziała to agregacji krwinek). Dekstran nie ma zdolności do wiązania i przenoszenia tlenu, dlatego nie może być stosowany jako substytut pełnej krwi.
Wskazania wstrząs hipowolemiczny, profilaktyka żylno-zakrzepowa u pacjentów poddanych zabiegom operacyjnym, a obciążonych ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych, w zaburzeniach mikrokrążenia − jako środek poprawiający właściwości reologiczne krwi, w okulistyce – w zespole suchego oka.
Działania niepożądane objawy przeciążenia układu krążenia przy zbyt szybkim podaniu, wstrząs anafilaktyczny, nudności, wymioty.