Pułk walczył początkowo z wojskami niemieckimi w rejonie Grodna, następnie został przerzucony na Polesie. Później brał udział w wyprawie kijowskiej i wkraczał do Kijowa. Osłaniał w walkach odwrotowych wojska polskie w rejonie Horynia nad Styrem. W wyniku tych walk pułk poniósł duże straty, pozostało tylko 86 ułanów. W Płocku doszło do odtworzenia pułku, który wziął jeszcze udział w walkach w rejonie Wyszogrodu i Dobrzynia w 1920 roku. 10 września 1920 roku w rejonie Krośniewic major Tomaszewicz rozwiązał pułk, a jego żołnierzy wcielił do szwadronu zapasowego 13 pułku Ułanów Wileńskich.
Po rozformowaniu pułku wielu ułanów trafiło do 13 pułku Ułanów Wileńskich, którego 1 szwadron od 1936 roku nosił nazwę wyróżniającą „tatarski”.
Żołnierze Pułku Jazdy Tatarskiej Dowódcy pułku płk Roman Falkowski (I - † II 1919) mjr kaw. Wilhelm Światołdycz-Kisiel (II - 8 V 1919) płk Eugeniusz Ślaski (od 8 V 1919Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 61 z 3 czerwca 1919 roku, poz. 1937.) gen. ppor. Aleksander Romanowicz (od 20 I 1920) ppłk Zenon Kryczyński (p.o. III 1920) mjr Władysław Tomaszewicz