Ten typ budownictwa mieszkalnego przetrwał do czasów hellenistycznych, różniąc się wówczas tylko zwiększoną liczbą pomieszczeń (do 10), zastosowanym wystrojem, rodzajem użytych materiałów itp. Prosty dziedziniec wewnętrzny zastąpiono perystylem z basenem, dobudowano eksedrę. W zamożnych domach miejskich ściany dekorowano okazałymi malowidłami, a podłogi wielobarwnymi mozaikami; otwory drzwiowe przegradzano zasłonami, okna na piętrze wyposażano w drewniane okiennice.
Kwestie kontrowersyjne thumb|240px|Domowe zajęcia kobiet: pranie odzieży (z wazy greckiej, 470-460 p.n.e.) Nadal niejasna jest i wzbudza spory kwestia rozgraniczenia domostwa na część męską (andronitis) i żeńską (gynaikonitis, gynaikon). Wskazuje się, że zwykle umiejscawiane na łatwiejszym do izolowania piętrze, pomieszczenia przeznaczone dla kobiet mogły też znajdować się w części parterowej, m.in. dla łatwiejszego dostępu do wody koniecznej dla wykonywania prac domowych. Różnice te nie wynikają czytelnie z danych wykopaliskowych, gdyż nie zachowały się wyższe piętra okazalszych domów, które zresztą należały do warstw zamożniejszych i częściej pojawiały się dopiero w IV wieku p.n.e. Ze względu na niezachowanie drewnianych mebli i sprzętów archeologom niełatwo jest też określić funkcje poszczególnych pomieszczeń z ich wewnętrznym podziałem.