Oblężenie Tobruku przez wojska Osi rozpoczęło się 10 kwietnia, kiedy port został zaatakowany siłami pod dowództwem generała Erwina Rommla i było kontynuowane podczas trzech prób jego przerwania przez aliantów: operacji Brevity (15–16 maja), operacji Battleaxe (15–17 czerwca) i operacji Crusader (18 listopada – 30 grudnia). Uporczywa obrona Tobruku pozbawiła wojska Osi dostępu do ważnego portu morskiego pozwalającego odbierać zaopatrzenie znacznie bliżej granicy egipskiej niż w pozostałych libijskich portach: Bengazi, znajdującym się 900 km na zachód i Trypolisie 1500 km od granicy z Egiptem.
Oblężenie odciągnęło znaczne siły Osi od ofensywy w Egipcie, a garnizon Tobruku odparł kilka zmasowanych ataków nieprzyjaciela. Port był często ostrzeliwany przez artylerię, bombardowany przez bombowce nurkujące i średnie bombowce, podczas gdy RAF wykonywał loty obronne z odległych lotnisk w Egipcie. Siły morskie sprzymierzonych, takie jak brytyjska Flota Śródziemnomorska (w tym przybrzeżna eskadra), przeprowadziły blokadę, dostarczając posiłki i zaopatrzenie do miasta oraz wywożąc z niego rannych i jeńców.