W 1886 został prezesem Towarzystwa Kredytowego miasta Kalisza, pełnił funkcję prezesa Stowarzyszenia Prawników, w latach 1891–1906 był prezesem Kaliskiego Towarzystwa Muzycznego, inicjatorem budowy gmachu tego towarzystwa z salą koncertową i zorganizowania stałej orkiestry amatorskiej; był prezesem oddziału Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego w Kaliszu.

Po zburzeniu Kalisza (1914) przeniósł się do Warszawy, gdzie w 1915 włączył się w organizację Wydziału Prawa na reaktywowanym Uniwersytecie Warszawskim. Był członkiem Komisji Sejmowo-Konstytucyjnej Tymczasowej Rady StanuWłodzimierz Suleja, Tymczasowa Rada Stanu, Warszawa 1998, s. 219.. Przewodził w 1917 obok Adama Ronikiera i Macieja Radziwiłła skrajnie aktywistycznemu Centrum Narodowemu, które w okresie po rewolucji lutowej w Rosji domagało się przyłączenia ziem białoruskich i ukraińskich do Królestwa Polskiego na drodze okupacji niemieckiej. W 1918 został wybrany na członka Rady StanuKurjer Poznański, nr 85, rok XIII, 13 kwietnia 1918 roku, [b.n.s]. W 1919 opracował memoriał na konferencję pokojową w sprawie zachodniej granic Polski, w którym podkreślał prawa Polski m.in. do Drezdenka i Santoka.