Do takich sytuacji należą: akompaniament dla artystów solowych, w studio i na koncertach, tymczasowe występy w zastępstwie członków zespołów muzycznych, potrzeba dogrania dodatkowych partii instrumentalnych/wokalnych dla zespołu, akompaniament w studio nagrań do: filmów, reklam, produkcji telewizyjnych, akompaniament w produkcjach teatralnych.
Muzyk sesyjny nie musi być anonimowy, choć może funkcjonować bez ujawniania swojego nazwiska, ponieważ ma prawo do udostępniania utworu anonimowo lub pod pseudonimem, tak jak każdy inny twórca. Zwykle muzycy sesyjni nie zdobywają wielkiej popularności, ale przeważnie są znani w środowisku muzycznym. Jednak zdarzają się przypadki, gdy taki muzyk zyskuje sławę, na przykład po współpracy z innymi artystami zakłada własny, odnoszący sukcesy zespół. Tak stało się w przypadku Johna Lennona, Paula McCartneya, Georga Harrisona i Pete'a Besta, którzy grali jako muzycy towarzyszący u Tony’ego Sheridana zanim założyli własny, słynny później zespół The Beatles.
Muzyk studyjny to muzyk sesyjny, który pracuje wyłącznie w studio nagrań i nie udziela się na koncertach i innego rodzaju występach.