Fornale zajmowali się pracą sprzężajną - od orki po zwózkę.
Część czeladzi zajmowała się wypasem. W zależności od gatunku zwierząt pasterze dzielili się na poszczególne kategorie: starszy parobek, owczarz, świniarki, źrebięciarz, cielęciarek, a wreszcie chodak (średniak), czyli chłopczyk do pasania, i odgadzina, czyli dziewczyna pilnująca drobiu. Dziewki w służbie dworskiej, zwykle zarządzane przez dziedziczkę, zajmowały się praniem, gotowaniem, pracą w ogrodzie, a także opieką nad drobnymi zwierzętami.
Łącznie średnio dworska czeladź mogła liczyć około dwudziestu osób.
Oprócz czeladzi dworskiej stałej byli też robotnicy sezonowi, zwani bandosami.
Przypisy
Kategoria:Gospodarka I Rzeczypospolitej Kategoria:Życie w dawnej Polsce Kategoria:Historia chłopów w Polsce