W 2005 roku deltę Senegalu uznano za rezerwat biosfery UNESCO.
W czasach kolonialnych, na początku ekspansji Francji w Afryce Zachodniej nad brzegami Senegalu zbudowano szereg fortów mających chronić kolonizatorów przed podjazdami wrogich wojsk z afrykańskich królestw w dorzeczu Nigru. Do najważniejszych fortów zaliczały się Dagana, Podor, Matam, Bakel i Kayes. Z czasem wokół fortów wyrosły najpierw niewielkie osady, potem miasta. Łączność z Saint Louis – głównym portem i stolicą kolonialnego Senegalu – zapewniały im łodzie często kursujące wzdłuż rzeki.
Obecnie większość transportu odbywa się wzdłuż biegnących brzegiem Senegalu dróg samochodowych, a śródlądowa żegluga – chociaż wciąż istnieje – odbywa się już z mniejszą intensywnością. Jednak rzeka – tak dawniej, jak i dziś – wykorzystywana jest do nawadniania pól uprawnych (w Mauretanii jedyne grunty orne znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie rzeki). Na granicy senegalsko-mauretańskiej znajduje się też kilka punktów przeprawy pasażerskiej, z których najważniejszy zlokalizowany jest w Rosso – kursuje tu prom. Na pomniejszych przejściach granicznych na drugą stronę przeprawić się można za pomocą pirogi. Na przejściu granicznym w Diama-Maka zbudowano most.
Zobacz też rzeki Afryki
Kategoria:Rzeki w Gwinei Kategoria:Rzeki w Mali Kategoria:Rzeki w Mauretanii Kategoria:Rzeki w Senegalu
Kategoria:Rzeki graniczne