Członków klubu łączyły szeroko pojęte liberalne poglądy, pomiędzy nimi istniała jednocześnie duża różnorodność opinii i doświadczeń. Reprezentowane w klubie poglądy były krytyczne wobec stanu kultury, społeczeństwa i życia intelektualnego i religijnego Ameryki. Za manifest grupy uznaje się esej Emersona Natura. Z klubu tego wywodzi się transcendentalizm, nurt filozofii amerykańskiej, do którego przedstawicieli zalicza się przede wszystkim Emersona, Thoureau i Fuller.
Początkowo, klub nazywał się Klubem Hedge'a (Hedge's Club), ponieważ jego spotkania odbywały, gdy Hedge przyjeżdżał ze swojego domu w Bangor. Nazwa Klub transcedentalistów nadana została przez osoby nie należące do niego i początkowo traktowano ją jako określenie pejoratywne. Po raz pierwszy użyto jej w styczniu 1837 podczas recenzji Natury Emersona.
thumb|Pierwszy numer The Dial (1840) Transcendentaliści byli początkowo mocno krytykowani. Odmawiano publikacji ich utworów w znanych czasopismach (takich jak North American Review czy Christian Examiner). Czytelników ostrzegano przed lekturą ich tekstów, które miały być niezgodne z chrześcijaństwem. Jeden z wczesnych recenzentów stwierdzał, że wiersze Emersona „nie są świętymi pieśniami, lecz są hymnami do diabła.